तेंदूपाने तोडायाला, माय लेक गेली दूर
घनदाट जंगलात, पोटापाण्याचा रे सूर
नाही घराला आधार, भूक पेटली बेजार
ऐन हंगामाच्या वेळी, कुणा सांगावा आजार
माय वनवन फिरे, एका एका पानासाठी
पुळे बांधता बांधता, लेक असायची पाठी
लख्ख उन्हात तापली, धरणीची मृदू काया
दिस झाकोळण्याआधी, परतल्या सा-या बाया
शेकड्याच्या पुळक्याला, मिळे शेकडोचा दाम
वनपट्याच्या मातीला, कसण्याला येई घाम
माय विचारात होती, लेक धाळीन शाळेला
पाठमोरा वाघ होता, दिली झडप मानेला
माय रडलीही नाही, माय राबत राहीली
एक ठिणगी विझली, माय धापत पाहीली
अशा किती तेंदव्यात, बाया विझल्या कोरड्या
लेकी साठवत गेल्या, ओल्या डोळ्यात तिरड्या
- अविनाश पोईनकर
कोई टिप्पणी नहीं:
एक टिप्पणी भेजें